“Osman Lusif” poeziyasında sufi irsi
Mammeri Hamid 
Xülasə. Əlcəzair poetik mətni idrak yığımı ilə zəngin olan interaktiv bir mətn hesab olunur. Ətrafındakı xarici kontekstlərə dərin uzantıları var. Strukturlarını və müxtəlif mənalarının formalaşmasını, bədii və estetik ölçülərini araşdırmağa çalışır. Və formalaşmasında mətnlərə yanaşmaya əsaslanır, ərəb irsinin ruhuna yönəlir. Bütün məzmununa ilham verir və müasir üfüqləri araşdırır. Bu, Əlcəzair şairini mədəni leksikonundan və ənənəvi irsindən faydalanmaq zərurətindən əvvələ qoyur. Şair Osman Lusifin təcrübəsi intertekstuallıq fenomenini yaşamaq üçün münbit bir sahə idi. Bu fenomen onun poetik mətnlərində bol şəkildə görünürdü. Bu, onun yaradıcılıq təcrübəsini zənginləşdirdi və bədii vizyonunu dərinləşdirdi. Şeirlərini və onların təsvirini intertekstuallığın xüsusiyyətlərinə və mənbələrinə istinad etməklə toxuyaraq. Bu tədqiqat işi şairin korpusundakı sufi intertekstuallıq mövzularını aydınlaşdırmaq və sufi irsindən istifadənin estetikasını öyrənmək cəhdi kimi təqdim olunur.
Açar sözlər: poetik mətn, sufi irsi, intertekstuallıq, Osman Lusif, irsin estetikası