Dizaynın ümumi dili: Geyim tarixindən müasir məkanın təkamülünə qədər
Nailə Hüseynova1* 
, Sevinc Həsənova2
Xülasə. Məqalədə moda və interyer dizaynının kəsişmə nöqtələri dizayn fəlsəfəsinin iki ayrılmaz qütbü kimi araşdırılır, onların tarixi təkamülü və müasir sintezi təhlil edilir. Geyim insanın “birinci dərisi” kimi təqdim edilir, memarlıq və daxili məkan isə bədəni əhatə edən “ikinci dəri” kimi konseptuallaşdırılır. Barokko dövründən modernizmə qədər bütün tarixi xronologiyada geyim siluetləri və məkan strukturları arasında paralellər müəyyən edilir, estetik kodların və formaların necə təkrarlandığını və bir-birinə qarşılıqlı təsir göstərdiyini üzə çıxarır. Tədqiqatın innovativ cəhəti dərzilik üsullarının – kəsmə, draping və təbəqələşmə kimi müasir memarlıq konstruksiyalarına və interyer elementlərinə köçürülməsində əks olunur. Xüsusilə, “tekstil tektonikası” anlayışı yumşaq materialların struktur potensialını və onların daxili məkanların erqonomikasına təsirini vurğulayır. Məqalədə, həmçinin, ekoloji innovasiyalar, o cümlədən təkrar emal edilmiş tekstil materiallarının və biodizayn elementlərinin daxili mühitlərə inteqrasiyası dizaynın gələcəyinin əsas tendensiyaları kimi dəyərləndirilir. Nəhayət, o, vurğulayır ki, moda dizaynı və məkan dizaynının vahid estetik dil çərçivəsində birləşdirilməsi insan həyat tərzini dəstəkləyən adaptiv və ağıllı ekosistemin formalaşmasına imkan verir.
Açar sözlər: tekstil tektonikası, dizayn simbiozu, moda və memarlıq, məkan təkamülü, eko-innovativ dizayn, struktur estetika